بازی های رایانه ایخبر

بازی «نهنگ آبی» یا «چالش نهنگ آبی» چیست؟

بازی «نهنگ آبی» همچنین «چالش نهنگ آبی» یک بازی اینترنتی است که در چندین کشور وجود دارد. بازی متشکل از یک سری از وظایف واگذاری شده به بازیکنان توسط مدیران در طول ۵۰ روز است که با چالش نهایی بازیکن نیاز به ارتکاب خودکشی دارد.

مگ وب – نام بازی «نهنگ آبی» ظاهرا به پدیده آمدن نهنگ‌ها به ساحل اشاره دارد که به مرگ آنها منجر می‌شود. دلیل این پدیده طبیعی هنوز به روشنی آشکار نشده است.

محمدجواد آذری جهرمی، وزیر ارتباطات ایران اخیرا گفته که دولت ایران مصمم است جلوی بازی خطرناک «نهنگ آبی» را بگیرد. پیش از او هم حسین اسدبیگی، رئیس اورژانس اجتماعی ایران در مورد انتشار اخبار و تصاویر مربوط به این بازی هشدار داده بود.

به این ترتیب به نظر می‌رسد که خطر ناشی از این بازی در ایران جدی تلقی شده است. اما “نهنگ آبی” چیست و پدر و مادرها چقدر باید نگران آن باشند؟

گزارش‌های مربوط به بازی “نهنگ آبی” از روسیه آغاز شد و به کشورهایی چون اوکراین، هند، اسپانیا، پرتغال، فرانسه، آمریکا، بریتانیا و حتی عربستان سعودی گسترش یافت.

خودکشی بعضی از نوجوانان در این کشورها به بازی “نهنگ آبی” مربوط دانسته شده، اما با توجه به پنهان‌کاری شدید که بخشی از ماهیت این بازی است، شواهد قطعی در این مورد وجود ندارد.

یک جوان ۲۲ ساله روس به نام فیلیپ بودکین ادعا کرده که این بازی ابتکار اوست و به اتهام تشویق تعدادی جوان و نوجوان به خودکشی به زندان محکوم شده، اما خود بازی متوقف نشده است.

بازی «نهنگ آبی» را می‌توان به طور خلاصه چنین توصیف کرد: برای هر شخصی که می‌خواهد وارد این بازی شود یک راهنما تعیین می‌شود. این راهنما به تدریج ۵۰ وظیفه برای بازیگر تعیین می‌کند که شامل آسیب زدن به خود است. این وظایف به تدریج خشن‌تر می‌شود و ممکن است در نهایت به خودکشی فرد بینجامد.

بازی «نهنگ آبی» یا «چالش نهنگ آبی» چیست؟

راهنماها هویت خود و ارتباطاتشان با بازیگران را که عمدتا نوجوان و از نظر روحی آسیب‌پذیر هستند به شدت پنهان می‌کنند.

محمدجواد آذری جهرمی، وزیر ارتباطات ایران اخیرا گفته که دولت ایران مصمم است جلوی بازی خطرناک “نهنگ آبی” را بگیرد. پیش از او هم حسین اسدبیگی، رئیس اورژانس اجتماعی ایران در مورد انتشار اخبار و تصاویر مربوط به این بازی هشدار داده بود.

به این ترتیب به نظر می‌رسد که خطر ناشی از این بازی در ایران جدی تلقی شده است. اما “نهنگ آبی” چیست و پدر و مادرها چقدر باید نگران آن باشند؟

گزارش‌های مربوط به بازی “نهنگ آبی” از روسیه آغاز شد و به کشورهایی چون اوکراین، هند، اسپانیا، پرتغال، فرانسه، آمریکا، بریتانیا و حتی عربستان سعودی گسترش یافت.

خودکشی بعضی از نوجوانان در این کشورها به بازی “نهنگ آبی” مربوط دانسته شده، اما با توجه به پنهان‌کاری شدید که بخشی از ماهیت این بازی است، شواهد قطعی در این مورد وجود ندارد.

یک جوان ۲۲ ساله روس به نام فیلیپ بودکین ادعا کرده که این بازی ابتکار اوست و به اتهام تشویق تعدادی جوان و نوجوان به خودکشی به زندان محکوم شده، اما خود بازی متوقف نشده است.

بازی “نهنگ آبی” را می‌توان به طور خلاصه چنین توصیف کرد: برای هر شخصی که می‌خواهد وارد این بازی شود یک راهنما تعیین می‌شود. این راهنما به تدریج ۵۰ وظیفه برای بازیگر تعیین می‌کند که شامل آسیب زدن به خود است. این وظایف به تدریج خشن‌تر می‌شود و ممکن است در نهایت به خودکشی فرد بینجامد.

راهنماها هویت خود و ارتباطاتشان با بازیگران را که عمدتا نوجوان و از نظر روحی آسیب‌پذیر هستند به شدت پنهان می‌کنند.

بازی «نهنگ آبی» یا «چالش نهنگ آبی» چیست؟

قاعده‌ی بازی «نهنگ آبی»

این بازی بر اساس رابطه‌ی بین شرکت‌کنندگان و گردانندگان بازی پیش می‌رود و مجموعه‌ای از وظایف است که هر روز یک بار در نیمه‌های شب به شرکت‌کنندگان محول می‌شود و آنان برای ورود به مرحله‌ی بعدی بازی باید آن را به انجام برسانند و مدارک و شواهد انجام آن را از راه اینترنت برای گردانندگان بازی ارسال کنند.

پنجاه وظیفه بطور اختصاصی برای هر شرکت‌کننده در نظر گرفته می‌شود که بازی را تا پنجاه روز طول می‌دهد؛ البته هر شرکت‌کننده تنها عبور از ۴۹ مرحله را می‌بیند چراکه با عبور از مرحله‌ی آخر شرکت‌کننده دیگر در قید حیات نخواهد بود که پیروزی‌اش را جشن بگیرد!

اطلاع دقیقی از مراحل مختلف بازی در دست نیست اما یافته‌هایی که از شرکت‌کنندگانی که بازی را به آخر برده‌اند به جا مانده و اظهارات کسانی که در تمام کردن آن ناموفق بوده‌اند، نشان می‌دهد بازی از مراحل ساده‌ای مثل ارسال عکس و اطلاعات شخصی برای گردانندگان آغاز می‌شود و تا بیدار شدن در ساعت مشخصی از نیمه‌شب و تماشای فیلم‌های ترسناک، نشستن روی بام و آویزان کردن پاها، رفتن روی لبه‌ی پل، بالا رفتن از جرثقیل‌های بلند ساختمانی، گردش‌ شبانه در گورستان‌ها، حک کردن طرح یک نهنگ آبی روی ساعد با جسمی تیز، بریدن دست و فروکردن سوزن در بدن شرکت‌کننده را در بر می‌گیرد؛ آخرین وظیفه -که معنای پیروزی را البته برای گردانندگان بازی کامل می‌کند- خودکشی است!

در مرحله‌ی پایانی چالش، شرکت‌کنندگان که طی ۴۹ روز توسط گردانندگان بازی از نظر روانی برای از بین بردن خودشان آماده شده‌اند، فرمان خودکشی را دریافت می‌کنند. (ناگفته نماند که هر شرکت‌کننده از ابتدای بازی به پایان آن واقف است). گفته‌ می‌شود گردانندگان بازی با اتکا به اطلاعاتی که در طول بازی از شرکت‌کننده دریافت کرده‌اند، او را تهدید می‌کنند که اگر مراحل بازی را به پایان نبرد، اعضای خانواده‌اش به خطر می‌فتند. بنابراین شرکت‌کننده باید از کارهایی که انجام داده فیلم و عکس تهیه کند تا به گردانندگان بازی اثبات کند که کارش را بخوبی انجام داده است؛ البته این به ندرت شامل مرحله‌ی آخر بازی می‌شود؛ چونمرده‌ها نمی‌توانند چیزی را ارسال کنند. به همین دلیل در برخی موارد نمی‌توان خودکشی را به این بازی نسبت داد، مگر اینکه شواهدی از شرکت فرد در بازی برجای مانده باشد.

ریشه‌های قضیه

چرا «نهنگ آبی»؟ گفته می‌شود که مبتکر این چالش با انتخاب این اسم به نهنگ‌هایی اشاره کرده که در سواحل به گل می‌نشینند؛ اتفاقی مرموز که گرچه علتش دقیقاً مشخص نیست اما باور عامه بر این است که این نهنگ‌ها، «خودکشی» می‌کنند.

این به اصطلاح بازی اولین بار سال ۲۰۱۳ در یک شبکه‌ی اجتماعی روسی به نام «وی‌کنتاکت» آغاز شد و گفته می‌شود که سال ۲۰۱۵ منجر به اولین خودکشی شد. فیلیپ بودکین خودش ادعا کرده که بازی را اختراع کرده است؛ همین ادعا منجر شد او به اتهام تحریک حداقل ۱۶ نوجوان به خودکشی بازداشت شود. گرچه، با دستگیری او بازی همچنان ادامه یافت که این نشان می‌دهد این بازی بیش از یک مغز متفکر و گرداننده دارد.

روسیه از کشورهایی است که بیشترین شرکت‌کننده در این چالش را دارد؛ بعد از اینکه در سال ۲۰۱۶  یک روزنامه‌نگار مقاله‌ای نوشت و بسیاری از قربانیان خودکشی‌های جداگانه را به این بازی مرتبط دانست، توجه عمومی به این پدیده جلب شد و بسیاری از نوجوانان که چیزی از این چالش نشنیده بودند هم جذب آن شدند.

در همان روسیه، اخیراً یک دختر هفده‌ساله‌ هم به اتهام اینکه مغز متفکر بازی بوده و چندین نوجوان را وادار به خودکشی کرده، بازداشت شده است. دست‌کم دو بازداشت دیگر در رابطه با این بازی صورت گرفته است.

بازی «نهنگ آبی» یا «چالش نهنگ آبی» چیست؟

چطور می‌توان نشانه خطر را تشخیص داد؟

انجمن ملی مقابله با خشونت علیه کودکان در بریتانیا در یکی از راهنماهای خود نشانه‌هایی را فهرست کرده است که می‌تواند به شما کمک کند که تشخیص دهید یک نوجوان در دنیای مجازی و به طور پنهانی با کسانی ارتباط دارد و تحت تأثیر آنهاست.

اما باید توجه داشته باشید که دیدن هر یک از این نشانه‌ها لزوما به معنای وجود چنین رابطه‌ای نیست و ممکن است دلایل دیگری هم داشته باشد.

شایع‌ترین نشانه‌هایی که انجمن ملی مقابله با خشونت علیه کودکان فهرست کرده و نباید به آنها بی توجه بود، اینهاست:

  • نوجوان دائم تلاش می‌کند فعالیت‌های آنلاین خود را پنهان کند
  • بیش از گذشته در اینترنت یا در شبکه‌های مجازی وقت می گذراند
  • وقتی کسی به او نزدیک می‌شود، صفحه کامپیوتر یا گوشی خود را تغییر می‌دهد
  • بعد از استفاده از اینترنت یا رد و بدل کردن پیامک، در خود فرو می‌رود یا عصبی به نظر می‌رسد
  • تعداد زیادی شماره تلفن یا آدرس ایمیل جدید در کامپیوتر یا گوشی خود دارد

چه باید کرد؟

اداره مقابله با سوءاستفاده از کودکان و حفاظت آنلاین در بریتانیا می‌گوید که تغییر رفتار نوجوانان گاهی عادی است و هشدار داده که نباید به آن واکنش شدید و خارج از اندازه نشان داد.

بهترین راه، برقرار کردن گفت‌وگوی آرام و باز با نوجوانان است. از طریق چنین گفت‌وگویی می توان عامل تغییر رفتار نوجوانان را شناخت و نگرانی آنها را برطرف کرد. حمایت روحی و عاطفی از نوجوان و اطمینان دادن به او از سوی والدین در چنین گفت‌‍وگویی اهمیت فوق‌العاده زیادی دارد.

باید به نوجوان اطمینان داد که حرف زدن در مورد مشکلات باعث تنبیه او نخواهد شد. تحقیقات نشان داده است که نوجوانان اگر احساس کنند حرف زدن در مورد یک مشکل باعث می‌شود اجازه استفاده از اینترنت یا گوشی تلفن همراه از آنها گرفته می‌شود، معمولا ترجیح می‌دهند که در مورد مشکل حرفی نزنند؛ و همین پنهانکاری است که آنها را آسیب‌پذیرتر می‌کند.

منابع : بی بی سی و ایسنا

تگ ها

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

بسته